Czego można oczekiwać od przemysłu chemicznego w 2023 roku

W ciągu ostatnich dwóch lat przemysł chemiczny stanął przed niespotykanym wyzwaniem. W 2021 roku branża poradziła sobie z reakcją COVID-19 i trwającymi wyzwaniami związanymi z łańcuchem dostaw. W 2022 roku zaobserwowaliśmy więcej tego samego, plus skoki inflacji, spadek popytu i wzrost cen. Wtedy, gdy sytuacja wydawała się normalizować, Rosja prowadziła wojnę z Ukrainą, powodując globalną niestabilność zasobów, takich jak energia i gaz.

Ale w obliczu tych wyzwań przemysł chemiczny był odporny. Czytaj dalej, aby odkryć, czego oczekujemy od programów zrównoważonego rozwoju, sformułowań, łańcucha dostaw i popytu w 2023 r.

Od tego roku prawie 90 procent emisji jest ukierunkowanych na redukcję w ramach zobowiązań netto o zerowym poziomie. Aby to poprzeć, Unia Europejska ogłosiła taryfę na dwutlenek węgla na towary, takie jak stal lub cement, która wejdzie w życie już w październiku 2023 r. Wszystko to, w połączeniu z ograniczonymi zasobami, wyzwaniami w łańcuchu dostaw i wojną na Ukrainie, przyspiesza postęp w zakresie zrównoważonego rozwoju, zmusza firmy do rozwoju w celu spełnienia przepisów, ich celów i popytu konsumentów.

Jedną z firm torujących drogę jest ArcelorMittal, która w zeszłym roku zainwestuje miliard euro w zastąpienie starego wielkiego pieca stalową DRI+EAF, która pracuje z wodorem jako głównym paliwem. Kiedy produkcja rozpocznie się w 2025 roku, ArcelorMittal będzie pierwszą na świecie stalownią na pełną skalę, która osiągnie zerową emisję dwutlenku węgla.

W 2023 roku coraz więcej firm ogłosi podobne plany, które pomogą osiągnąć zerowe zobowiązania netto do 2030 r., zwłaszcza w branżach energochłonnych, gdzie 75% stali jest nadal wytwarzane z zakładów wysokoemisyjnych, oraz produkcji cementu, gdzie 90 procent zużycia energii pochodzi z kilomiteli tylko.

Analitycy określili tegoroczny kryzys energetyczny jako Idealna burza. Wyzwania takie jak niższe niż normalne rezerwy gazu i wojna rosyjsko-ukraińska zwróciły uwagę na cały świat i uświadomiły przemysłowi chemicznemu, że przystępna energia nie zawsze jest łatwo dostępna.

Na przykład produkty wysokotemperaturowe wymagają ogromnych ilości energii, a wraz ze wzrostem cen produkcja ceramiki, ogniotrwałej i odlewnicza ucierpiała. Przed kryzysem energia stanowiła 30% kosztów produkcji ceramiki. Podczas letniego skoku wynosił on ponad 70 procent. Ponadto materiały ogniotrwałe odnotowały wzrost rachunków za energię, odnosząc się do wzrostu o 700% w ciągu samego miesiąca.

To zmusza branżę do ponownego przemyślenia sposobu podejścia do zużycia energii, nie tylko z punktu widzenia zrównoważonego rozwoju, ale także w celu zmniejszenia zależności od paliw kopalnych. Nowe formuły będą traktowane priorytetowo, aby pomóc zrównoważyć rosnące koszty energii, w tym trendy w zakresie materiałów ogniotrwałych, które uwzględniają trwałość, izolację, zielone cegły, odlewy i łatwiejsze do zainstalowania materiały.

Pomiędzy kryzysem energetycznym a zerowymi zobowiązaniami, oczekujemy, że więcej firm zobowiązuje się do przejścia na zielony wodór. Kiedy tak się stanie, całe preparaty będą musiały zostać przekształcone, aby uwzględnić wodór i jego różne możliwości, wszystko od podejścia i procesu po technologię i obiekty.

Ponieważ półprodukty chemiczne są na początku nauki, istnieją znaczne możliwości napędzania trwałych zmian. W ciągu ostatniego roku więcej preparatów przetestowało odnawialne i biologiczne alternatywy dla chemikaliów na bazie ropy i przyniosło obiecujące wyniki.

Na przykład jedną z zrównoważonych alternatyw jest stosowanie kwasu bio-bursztynowego jako alternatywy dla dikwasów na bazie ropy; 100% biologicznego kwasu bursztynowego, który umożliwia produkcję polioli poliestrowych i produktów poliuretanowych o niższym śladzie środowiskowym, powszechnie stosowanych w poliuretanach, żywicach i plastyfikatorach. Innym jest przejście z produktów na bazie ropy, takich jak kwas akrylowy, na kwas itakonowy; kwas dikarboksylowy, który jest zwykle stosowany w medycynie, polimerach, produkcji żywicy i uzdatnianiu wody. Takie zastąpienia mogą nastąpić tylko wtedy, gdy produkty będą konkurencyjne w stosunku do produktów opartych na kopalnych.

Dzięki takim rozwojom i sukcesom preparaty wykorzystujące alternatywy odnawialne lub biologiczne będą miały w przyszłym roku priorytet w celu wspierania zrównoważonych programów.

Przerwy w łańcuchu dostaw w ciągu ostatnich dwóch lat wykazały wiele luk w globalnym podejściu do efektywności. W krótkim czasie przemysł chemiczny doświadczył niedoborów wolumenu, zmienności cen, zależności geograficznej od zaopatrzenia, długich czasów realizacji i problemów związanych z jakością. I chociaż niedawny wzrost produkcji przemysłowej dał przemysłowi nadzieję na normalność, wojna na Ukrainie ponownie wywołała pilną potrzebę przyjęcia bardziej odpornego podejścia.

W nadchodzącym roku nastąpi zmiana w kierunku ustalania priorytetów zrównoważonych, odpornych i coraz bardziej regionalnych ścieżek produkcji. Niedawno ogłoszone taryfy na dwutlenek węgla będą to tylko wspierać, zmuszając firmy w UE do większej ilości źródeł pozyskiwania w kraju. Na przykład firmy w Australii już zobowiązują się do krajowych dostawców, aby uniknąć przyszłych zagrożeń związanych z łańcuchem dostaw. Przejście na priorytetowe traktowanie źródeł regionalnych zwiększy dostępność, zmniejszy opóźnienia i stworzy bardziej elastyczny rynek chemikaliów.

Kluczowym wyzwaniem w regionalizacji będzie zrównoważenie kosztów i śladu węglowego, ponieważ materiały pochodzące z lokalnych źródeł mogą być droższe. Jednak dla wielu łatwiej dostępne inwestycje w materiały mogą być bezpieczniejszym wyborem przy rozważaniu alternatywy opóźnień w zatrzymaniu produkcji, które mogą kosztować miliony.

W drugiej połowie 2022 r. popyt powoli spadał, a teraz, wraz z rozmowami o recesji na całym świecie, 2023 jest nieco nieprzewidywalny. Rozważając konkretnie przemysł chemiczny, rynki takie jak budownictwo będą odczuwać większą zmienność ze względu na wysokie koszty materiałów w połączeniu z rosnącymi stopami procentowymi.

Eksperci spodziewają się, że światowy wzrost gospodarczy spowolni do 2,7 procent, co oznacza spadek z 3,2 procent w 2022 roku. Mając to na uwadze, wzrost popytu nie jest przewidywany w pierwszej połowie roku i jest jeszcze za wcześnie, aby przewidzieć, co nadejdzie w drugiej połowie.

Chociaż nie mamy kryształowej kuli, nie ma wątpliwości, że 2023 przyniesie nowe wyzwania i możliwości dla przemysłu chemicznego, jeśli chodzi o zrównoważony rozwój, formuły i pozyskiwanie surowców. Uważnie obserwujemy rynek i popyt, aby śledzić, jak globalne trendy mogą wpływać na naszych klientów i partnerów.

Dr Fikri Alemdaroglu jest dyrektorem Grupy Biznesowej ds. rozwiązań przemysłowych. Posiadając doktorat z chemii, Fikri pracował od ponad 15 lat na różnych stanowiskach chemicznych, w tym producentami chemikaliów, takimi jak BASF i Daikin, na stanowiskach technicznych i handlowych. W IMCD nosi wiele kapeluszy, wspierając zespół w Niemczech jako Business Unit Manager of Industrial Solutions & Lubricants, a także jako International Product Manager.